هر که به خویشتن رود ره نبرد به سوی او


بینش ما نیاورد طاقت حسن روی او

باغ بنفشه و سمن بوی ندارد ای صبا


غالیه ای بساز از آن طره مشک بوی او

هر کس از او به قدر خویش آرزویی همی کنند


همت ما نمی کند زو بجز آرزوی او

من به کمند او درم او به مراد خویشتن


گر نرود به طبع من من بروم به خوی او

دفع زبان خصم را تا نشوند مطلع


دیده به سوی دیگری دارم و دل به سوی او

دامن من به دست او روز قیامت اوفتد


عمر به نقد می رود در سر گفت و گوی او

سعدی اگر برآیدت پای به سنگ دم مزن


روز نخست گفتمت سر نبری ز کوی او